“Alleen op Kreta gedragen, thuis ‘durf’ ik het niet”

Sjoukje KaragiaourisDe overgangPlaats een reactie

Deel dit bericht!

VANDAAG KWAM IK deze zin tegen op Facebook en het heeft mij geïnspireerd om er wat over te schrijven. Het raakte mij, en niet voor niets. Het heeft met jezelf (durven) te laten zien …

HERKEN JIJ DAT ook misschien? Of iets wat daar op lijkt? Dat je iets heel erg leuk vindt maar het in je eigen omgeving niet durft. Het is goed om daar dan even bij stil te staan … wat zit er achter? Wat voel je? Heel vaak is het de angst om je zelf te laten zien (stralen). Vaak zijn we opgegroeid met: “Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg …” en meer van die overtuigingen die ons beperken in wat we eigenlijk graag willen.

HET VIEL MIJ  in Griekenland altijd op dat de vrouw zich juist wél durft laten te zien. Overdag bij wijze van spreken in oude kleren aan het werk op het land of lopen de hele dag in een soort huispyjama of whatever rond maar wanneer ze uitgaan dan zijn het op en top prachtige (en sexy) vrouwen. Ik vond het altijd geweldig om te zien, die trotsheid die ze uitstraalden.

EN IK HERKEN het zeker hoor, ik ging toen ik begon te schrijven even terug in de tijd. Voordat ik naar Griekenland ging om met Dimitris te trouwen (september 1996), zocht ik in Leeuwarden een eenvoudige maar wel stijlvolle jurk … zeker geen trouwjurk … maar was op dat moment ook zo’n 3,5 maand zwanger. De eigenaresse van de winkel waar ik was vroeg me voor welke gelegenheid het was. Ik antwoordde: “Ik ga trouwen over een paar weken … in Griekenland”.  “In Griekenland? Oh nee, sorry hoor maar dan kun je hier echt niet terecht! Ik heb in Spanje gewoond en gewerkt en ook daar is het echt anders dan in Nederland hoor!”

IK HEB HET LOS gelaten … en ben zonder jurk vertrokken naar Griekenland. Bovendien wist ik niet hoe snel en hoeveel Diamantis nog zou groeien die beginmaanden in mijn buik. Ik heb toen alles lekker over mij heen laten komen, genoten van alle rituelen voorafgaande aan het trouwen, zoals het zitten in een tobbe en overgoten met olijfolie (en toen de naam Sofia gekregen) en al het gebeuren rondom het trouwen. De film “My Big Fat Greek Wedding” was zeker herkenbaar voor mij … temeer omdat ik ook vegetarisch ben net zoals de mannelijke acteur die met een Griekse vrouw trouwde.

EN ZO DAN ook de trouwjurk. Met de hele familie erop uit. Gehuurd maar wel een nieuwe. Romantisch mooi en zelfs met een hoepel (als je mij een beetje kent dan weet je dat dit heel ongewoon was voor mij). Mijn toen ca. 4 maanden zwangere buik zat lekker onder de hoepel verstopt. En voor ’s avonds nog een prachtige en stijlvolle feestjurk, gekregen van mijn schoonouders. Die dag(en) was ik even een prinses … en zo voelde ik me ook. Ik weet nog dat mijn moeder tegen me zei toen wij samen in de ‘’trouwauto’’ stapten: “Het is net alsof je Lady Di bent”, het hele dorp was uitgelopen en het was volop feest.

TERUGKOMEND OP de titel van dit schrijven: Hoe lekker is het om te dragen wat je eigenlijk best mooi vindt en wat je doet stralen maar niet echt durft? Waar ik benieuwd naar ben, hoe ervaar jij dat? Houd jij je wel eens tegen? Herken jíj jezelf in bovenstaande titel?

 

 

 

Deel dit bericht!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.